«رژیم صهیونی با آن همه هیاهو، با آن همه ادّعا، در زیر ضربات جمهوری اسلامی تقریباً از پا درآمد و له شد». این بخشی از سومین پیام تلویزیونی حضرت آیت‏الله خامنه‌ای در ۵ تیر ماه ۱۴۰۴، با فاصلۀ سه روز از اعلام آتش‌بس میان ایران و رژیم صهیونیستی است.  شاکلۀ کلی این پیام دوازده دقیقه‌ای، سه تبریک به ملت ایران بود، تبریک‌هایی که از مسیر ارزیابی واضحی از ماحصل جنگ و خط و نشان صریح خطاب به دشمن می‌گذشت. در باب نشانه‌شناسی الفاظ و عبارات این پیام کوتاه می‌توان فراوان سخن گفت، اما یکی از جنبه‌های بسیار مهم آن که باید مورد توجه قرار داد، سویۀ آفندی و تهاجمی این پیام است.

برای شناسایی پیامدهای این پیغام پرمعنا باید نقاط اصابتش را در آن سوی مرزها مورد بررسی قرار داد. پیش از همه ترامپ در واکنشی عصبی و هیستریک، تلاش کرد با تمسخر و شومن‌بازی، ضربه‌گیر اسرائیل شود که آورده‌ای جز به باد دادن جایگاه حقوقی و حیثیت سیاسی خود نداشت. کاتز وزیر جنگ رژیم تروریستی صهیونی نیز در مصاحبه‌ای مدعی شد: «اگر فرصت عملیاتی برای ترور آیت‏الله خامنه‌ای وجود می‌داشت، حتماً او را ترور می‌کردیم». گشتی در رسانه‌های عبری و آمریکایی به ما می‌فهماند که این پیام تا چه میزان آشفتگی را در صفوف دشمن پدیدار کرده است. رسانه‌های وابسته به حزب لیکود که بنیامین نتانیاهو رهبری آن را بر عهده‌ دارد، از جمله اسرائیل هیوم و شبکۀ ۱۴ تلویزیون اسرائیل با ادبیاتی تند و حاکی از خشم‌ شدید در قبال پیام آیت‏الله موضع گرفتند. این رسانه‌ها تلقی تهدیدگونه این پیام را نیز پر رنگ کردند. البته که طبق معمول وارونه‌نمایی و طرح ادعاهای بی‌اساس پای ثابت رسانه‌های صهیونیستی است. رسانه‌های مستقل از جریان دولتی و مخالف دولت نتانیاهو این مزیت را داشتند که از تعصبات جناحی طرفداران لیکود فاصله داشته و روایتی دست‌اول‌تر ارائه دادند. از جمله یدیعوت آحارونوت و هاآرتص(بخش انگلیسی) بیشتر با لحن خبری روایت کردند و پیام ایشان را حاوی تهدید دانستند. جروزالم پست نیز بیشتر به مفاد پیام پرداخت و سیلی خوردن آمریکا و قابل تکرار دانستن این حمله توسط ایران را که در قسمتی از پیام رهبری اشاره شده بود، برجسته کرد. برخی از این نشریات ضمن نقل بیانات رهبری و تحلیل آن از منظر امنیتی، سیاسی و حتی ایدئولوژیک، گمانه‌هایی را در خصوص محل سکونت و سلامتی رهبر معظم انقلاب مطرح کردند و اظهار داشتند که سخنان ایشان تلاشی برای حفظ وجهه است که بیشتر در پازل عملیات روانی آن‌ها جای می‌گیرد تا بر آسیب عمیق‌ خود از حملات ایران و پیام مقتدرانه رهبری سر پوش بگذراند.

آن‏سوتر، وقتی به رسانه‌های هم‌پیمان راهبردی، ایدئولوژیک و موجودیتی اسرائیل یعنی آمریکا سری می‌زنیم، تیترهای جالب توجهی می‌بینیم. واشنگتن پست با این تیتر: «خامنه‌ای در اولین سخنرانی پس از آتش‌بس با اسرائیل سرسخت ظاهر شد.» به تحلیل پیام رهبری پرداخت. این گزارش می‌افزاید که رهبر ایران تهاجم آمریکا به تأسیسات هسته‌ای را کم اهمیت خواند و آمریکا به این جنگ وارد شد تا اسرائیل را از نابودی کامل نجات دهد. رویترز نیز در تیتر خود تهدید رهبری معظم انقلاب در خصوص ضربۀ متقابل به حمله جدید را برجسته کرد. در مجموع عمدۀ رسانه‌ها هر چند با رویکردهای متفاوت از پا درآمدن رژیم صهیونیستی، تسلیم نشدن ایران، تهدید به پاسخ محکم در صورت تجاوز و اعلام پیروزی را بسیار مورد توجه قرار دادند.

 آن‏چه مشهود است، تأثیر گستردۀ این پیام و بازتاب‌های فراتر از تصور آن در ذهن و زبان دشمن است. حضرت آیت‏الله خامنه‌ای با طراحی دقیق در پیکربندی پیام و مفهوم‌گزینی‌ هوشمندانه، آشوبی در فضای رسانه‌ای دشمنان ایجاد کرد و خط و نشانی قاطع در مقابل سران آمریکا و رژیم صهیونی کشید. آفند رهبری دقیق و نقطه‌زن عمل کرد. این خطابۀ تلویزیونی کارکرد مهم دیگری هم داشت و آن سخن گفتن با مردمی بود که دوازده‏روز حماسه خلق کردند و همۀ طراحان این جنگ را در بهت و فروپاشی تحلیلی فرو بردند. رهبر انقلاب با تبریک سه‏گانۀ خود، توانمندی کشور را که با سطح حیرت‌انگیزی از اقتدار و ابتکار عمل یک تنه در برابر ائتلاف چند لایه آمریکایی-صهیونی ایستاد یادآوری کرد.

تشکر ایشان از نیروهای مسلح نیز مبتکرانه بود و نگاه جدیدی به نحوۀ ترجمان قوای نظامی در اندیشۀ ملت ارائه کرد. رهبر معظم انقلاب ضمن تبریک اول خود فرمود: «افتخارش متعلّق به نیروهای مسلّح و مردم عزیزمان است که این نیروهای مسلّح را از درون خود ایجاد کردند، تربیت کردند، پشتیبانی کردند و دست آن‌ها را برای انجام یک چنین کار بزرگی فراهم کردند، قوی کردند». ارتش و سپاه مولود با برکت همین ملتند. نباید از کنار این تعبیر، ساده گذر کرد. از خود دانستن نیروهای مسلح  خون‌آورد شهدای اقتدار و امنیت است. اگر چنین کارنامۀ درخشانی از آن‌ها در دست نبود و مثل نیروی نظامی برخی کشورها، دست‌شان به خون مظلومین در جاهای مختلف دنیا آغشته بود، هیچ‌گاه نمی‌توانستیم از چنین پیوندی سخن بگوییم. از این بالاتر، پر کردن دست قوای مسلح برای تنبیه متجاوز است که ملت ایران به نحو تحسین‌برانگیزی آن را به نتیجه رساند.